Sensizliğin Öyküsü

Gecenin ıssız karanlığı içinde kalmış, rüzgarın hırçınca savurduğu şu yorgun yüreğimden son birkaç kelime dökülür sana dair. Kalem, kağıt elimde sabırsızlıkla beklerim. Boğazımda düğümlenir nefeslerim. Avuçlarıma gözyaşlarım dolar. Islanır tüm umutlar…

Yine yalnızlık dolu bir hava çekerim içime, sensiz geçen bu sonbahar akşamında. Üşütür kalbimi rüzgar. Karanlığa gömülür yine buruk sevinçlerim. Çıkarım boş caddelere. Sokak lambaları yanmaz. İnsanlar gelip geçer yanımdan. Yıldızlar aydınlatmaz sanki her zamankinden farksız olan bu geceyi. Ağaçlar tir tir titrer. Kaldırım taşları yerinde yok. Alıp başımı gitmek isterim özlem kokan uzak diyarlara. Gitmek isterim, senden uzaklaşırcasına…

Ölmek isterim belki. Veda etmek isterim belki her geçen gün beni biraz daha yalnızlığa sürükleyen bu dünyaya. Ama sana doyamadan ölmeyi yediremem kendime. Nereye gidersem gideyim hayalin çıkar karşıma. Kokunu hissederim. Bakışını, duruşunu, sesini…

Bütün yüzlerde seni bulurum bazen. Gözlerini görürüm. Gökyüzüne uzanmış muhteşem güzelliği ile seyreder akşamı. Gölgen vurur hafif bir mum ışığının aydınlattığı duvarlarıma. Bir gözyaşı daha düşer rüyalarıma. İzlerim ağlayan yalnızlığımı…

Yağmurun sesini daha fazla duyuyorum hüzün dolu gecelerde. Yüreğimden akıyor sanki sessizce. Pencereme her vuruşunda seni hatırlatıyor bana. Yağmurlu günlerde nasıl da yürürdük böyle el ele. Sarılırdık saatlerce. Sırılsıklam olasıya kadar sarılırdık. Nasıl da mutluyduk biz bir zamanlar. Nasıl da mutlu…

Şimdi sadece yalnızlığım var yanımda. Ellerimi tutan boş hayaller. Geceleri yıldızlara sarılıp uyuyorum. Sessizce ağlıyorum. Kimselere duyurmadan… Bazen sabaha karşı uyanıyorum. Üç beş mısra bir şey dökülüyor kalemimden. İçinde senli günleri anlattığım şiirler, romanlar oluyor bazen. Bitmek bilmiyor seni yazmak. Takvim yaprakları sırayla dökülürken ben yine seni anlatıyorum yanı başımda duran yalnızlığıma. Ama bitiremiyorum.

Her gece ağlıyorum gidişine. Her gece küfredercesine haykırıyorum yalnızlığımı. Aşk ateşiyle yanan yüreğimi ezip geçtiğin güne ağlıyorum. Verdiğin sözler geliyor aklıma. Hiç bitmeyecek sandığım o günleri düşünüyorum. Bir çırpıda yıktığın hayallerime ağlıyorum. Silmek istiyorum hatıraları. Koparıp atmak istiyorum yüreğime bir bir diktiğim sevda çiçeklerini. İçimden geçenleri anlatamadığım bu şehri yakmayı o kadar çok istiyorum ki. Ama yapamıyorum. Engel oluyor kanayan yüreğim…

Gece gülümsüyor yüzüme. Karanlık bir ölüm gibi bakıyor yine perdenin arkasından. Yıldızlar düşüyor avuçlarıma. Yine gözlerin geliyor aklıma. Hatırlıyorum yine seni. Yine kağıt, yine kalem elimde, yazıyorum gökyüzüne sensizliğimi…

Yorum Bırakabilirsin, veya Sitenden trackback verebilirsin.

Yorum Bırak

Powered by Webmaster Forum