İNSANLAR …

İnsanlar görüyorum etrafımda,

Her biri ayrı hikaye.

Kiminin var bir derdi,

Kiminin boyunu aşmış hüznü,

Öyle ki içlerinden -şehirler- geçiyor,

Ve sıcak -ekmeğin buğusu- kalplerinden…

Gözlerinden -bir ömür – geçiyor,

Hayatlarından- insanlar-…

 

 

İnsanlar gör-ü-yorum etrafımda ,

Kimi bir – illetle- pençeleşiyor,

Kimi hayatla -güreşiyor-…

İnsanlar onlardan -gidi (-)yor-

Kaybediyorlar sevdiklerini…

Ömürlerinden -mevsimler geçiyor-

Ve  hayatlarından insanlar…

 

 

İnsanlar gör-ü-yorum etrafımda ,

Kimi takılı kalmış yaza,

Kimi veda edememiş hazana,

Kimi kışı atlatamamış daha,

Kimi ömrünün ilk baharında…

 

İnsanlar görüyorum etrafımda ,

Hepsinin -umudu- göz bebeklerinde bin parça ,

Kimi sürekli -bir duanın şifasına -muhtaç,

Kimi şefkat dolu bir kalbe..

-Saçları okşanmaya- muhtaç,

-Gözyaşları silinmeye- ,

Kederleri -terk edilmeye-…

 

İnsanlar görüyorum etrafımda,

İnsanlar…

-Umutları büyük- yarınlarından…

 

Neşe VATANEVER

22.03.13

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

“İNSANLAR …” Yazısı İçin Yorum Yok

  1. Ümmühan Çiyancı dedi ki:

    Yüreğine sağlık Neşe… İnsanları betimleme şeklini beğendim. 🙂

Yorum Bırak

Powered by Webmaster Forum