CELLAT

CELLAT

18.04.2012

Sanat kaygısı çok uzaklarda artık,

Benden pes!

Cellat, işte boynum:

Durma kes!

İnandığım davalar vardı,

Sevdiğim biri…

Beklediğim, yoluna bin can serdiğim…

Artık kimsem yok.

 

Sevmeyen bir kalp ne kadar yaşayabilir?

Sevilmeyen insan ölse ne çıkar?

Ölse, arkasından kim ağlar?

Bitti…

Yaşarken ne uzundu.

Biterken tek kelimelik bir cümleydi işte hayat:

Öldü!

 

Öldü, deyip anons geçecek belediye memuru,

-cümle din kardeşlerinin sevabına buyurmaları…-

İmam tekbir getirecek,

-Allahu ekber! –

Cemaat son görevini yerine getirecek,

-iyi bilirdik-

 

-Acaba gerçekten iyi mi bilirdik?

Bildiğimiz ne kadar doğruydu,

Gördüğümüz madalyonun hangi boyutu?

Bir insanı ne kadar tanıyabilirdik?

Ya o bile kendini tanımıyorsa?

Ve o da herkes gibi tanıdığını sananlardansa… –

 

İstemiyorum cenazemde kuru kalabalık.

Sadece beni sevenler gelsin.

-öyleyse kimse gelmeyecek-

Yalnız doğan biri yalnız ölse ne çıkar?

Ne kazanır, ne kaybeder?

Aslolan nasıl gittiğin midir ötelere,

Nereye gittiğin mi?

 

Arkamdan ağlamalarına  da gerek yok.

Gözyaşları yoldaş değil ki ölüme,

Ölümün ilacı ağlamak değil ki…

İmamın okuduğu duaya karışmasınlar yeter!

 

Atlara da ihtiyacım yok beni cennete uçuracak.

Benim gümüşten kanatlarım var.

Titreyen ellerim, ela gözlerim…

Bekleyen umutlarım, yitik hayallerim…

 

Bir ölü ne bekler yaşamdan,

Ne bekleyeyim?

Sevilseydim, severdim.

Sevseydi, belki ölmezdim…

 

SEDA NUR KURT

Yorum Bırakabilirsin, veya Sitenden trackback verebilirsin.

Yorum Bırak

Powered by Webmaster Forum