MEVSİM BAHAR-MIŞ!

Ekmek umudun adıydı ,

Mermi seslerine uyanılan sabahların,

Çocuk yüreklerinin çığlıklarının ,

Kalbi olan Ortadoğu’ da …

Petrole susamış inanların ,

Dünyanın gözü önünde kan içmesiydi ,

Asıl nankörce olan…

Ve asıl vicdansızlık insanlığın,

Böyle böyle duyarsızlaştırılması …

Vahşeti sıcak yuvasında haber başlığı altında dinleyip ,

Canı sıkılınca zaplayıp sevdiği diziyi izlemeye koyulmasıydı,

İnsanlığın ölmesi…

Ve ölmesi demek insanlığın,

Bütün insanca duyguların kirlenmiş olması,

Sevginin ,aşkın ,güvenin kirlenmesiydi,

Hırs ,kin ve nefretle…

Ölmesi demek insanlığın,

Vicdanın elinin kana bulanmasıydı,

Öksüz yetim,ana baba dinlemeden…

Ölüm insan içindi..

Ama hiç bu kadar kirletilmemişti,

Hırsların gölgesinde …

Ve hiç bu kadar vefasız ,nankörce olmamıştı belki de…

Ölüm hiç bu kadar öldürmemişti,

İnsanlarla birlikte insanlığı..

Öyle ki ölüm bile utanmıştı öldürdüklerinden…

Ama insanlık utanmamıştı..

Çünkü kılıf hazırdı..

Mevsim bahardı…

Birilerinin baharı…

Birilerinin kışı…

Mevsimler bile şaşırmıştı bu işe…

Utanmıştı bahar ,baharlığından..

Kış…

Kışsa hep aynıydı..

Soğuktu…

Ölüm gibi..soğuktu!

Küçücük bir çocuğun gözlerinde ,

Umut…

Kışın ortasında yetişen bir yonca gibi ,

Yeşermişti kan kokan topraklarda..

Umut..

Filizlenip,

Büyümek istemişti,

 

-DİRİLTMEK İÇİN İNSANLIĞI 

 

 

 

 

Yorum Bırakabilirsin, veya Sitenden trackback verebilirsin.

“MEVSİM BAHAR-MIŞ!” Yazısı İçin Yorum Yok

  1. Rabia Kaçmaz dedi ki:

    Gözleri kuruyan bir gökyüzümüz,
    Kimyasallarla kirletilmiş topraklara gebe insanlık…
    Büyüyebilir miydi her şeye rağmen ufaktan da olsa?

    Artık yer de kalmamıştı yüreklerde,
    Alelacele biçimsizce sığdırmaya çalıştığımız sahte duygulardan…
    Ne anlamaya ne de düşünmeye…

Yorum Bırak

Powered by Webmaster Forum