Papatyalar Seni Çok Özledi

Acılar sarmış dört bir yanımı. Adım bile atamıyorum. Nefesim kesiliyor adın gelince dudaklarıma. Yutkunamıyorum. Tutunamıyorum geçip giden şu hayata. Sesin yok kulaklarımda. Ellerin ellerimi tutmuyor. Kokunu unutuyorum git gide. Gözlerin normal bir mavi oluyor sanki. Daha ne olacak be kadın! Ölüyorum ben…

Çıkıp gelsen şimdi bu şehre… Huzuru getirsen yüreğime… Tüm yaşananları silerim geçmişten. Yeni bir sayfada, yepyeni bir masala başlarız beraber. Gözyaşlarım mutluluktan akar, sadece sana dizilir kelimelerim. Senin için doğar cümleler, senin için ölür tüm hatalar. Bir umut olur, düşerim yollarına. Dön artık, senden kalan son parçalarımı da topla!. Rüzgarı vurmasın sonbaharın, girmesin toprağın altına, düşmesin üzerine beyaz örtü… Yoksa… Yoksa dağılacağım. Sensiz bir hayatta sessiz bir ölüme kucak açacağım. Ne olur çık gel. Bak, tüm geceler sen dön diye sabahlar. Hadi çık gel, seni çok özledi papatyalar.

Yüzünü bir kez daha görmeden ölmek istemiyorum. Sesini duyamadan, nefesini, kokunu hissedemeden gidersem bu hayattan, eksik giderim. Ne olur… Ne olur izin ver kollarında öleyim. Yoksa kaldırmaz beni bu kaldırımlar. Hadi çık gel, seni çok özledi papatyalar…

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Yorum Bırak

Powered by Webmaster Forum