I. Deneme Yarışması Sonuçları

ONUR ÖDÜLLERİNİ KAZANANLAR
İlk üç yapıt (Yarışma öncesi duyurumuz gereği 1., 2. ve 3. gibi bir sıralama yapılmamıştır.)

ESMA AYBAKAN – YAZMAK VEREMDİR
BUSENUR TEZEL – CEHENNEM
UFUK ÇINAR – İNSANLAR DOĞADA ÜÇ HÂLDE BULUNUR

Ayrıca,

ÖZENDİRME ÖDÜLLERİ OLARAK

GÜLTEN AĞRITMIŞ – ESİNTİ
ENSAR ACEM – YORGUN GEÇEN GÜNÜN ARDINA VARMADAN

adlı denemeler ve yazarlarına Simit Çay Edebiyat Dergisi’nin 5. sayısı hediye edilmek üzere, özendirme belgesi verilecektir.

Dileyen kişiler 2 Mayıs’ta Balıkesir’de yapılacak olan şiir dinletimizin öncesinde ödüllerini alabilir. Gelemeyen arkadaşlarımız 28 Nisan’a kadar ensar@simitcay.com adresine gerçek adres bilgilerini göndermelidir. Ödülleri bu adreslere postalanacaktır.

Yarışma ile ilgili bazı bilgiler:

Toplam katılan deneme sayısı: 213
İkinci eleme turuna kalan deneme sayısı: 49

Küçük bir inceleme: Yarışmamıza gelen eserlerin birçoğu lise öğrencilerimizden gelmiştir. Bu gelecek için umut vadedici bir gelişmedir. Bir diğer konu ise anlatım bozuklukları, yazım yanlışları ve ifade kurulumları ile ilgilidir. Yarışmaya katılan eserlerin içerisinde -birkaç istisna hariç- bahsi geçen konularda “tam olarak olgunlaşmış” bir eser yoktur. Özellikle lise düzeyindeki öğrencilerimizden gelen eserlerde “ya da” bağlacının ve bağlaç olan +de’nin yazılışında çokça hata yapıldığı görülmektedir. Bizim değerlendirmemizde ise bu unsurlar önemli olmakla birlikte, değerlendirme anlamsal bağlam ve özgünlük üzerine kurulmuştur.

YAZMAK VEREMDİR

Yazmak bir verem aslında. Yaradanın bazı insanlara bahşettiği doğuştan bir hastalık. Bir hastalık ne denli yararlı olabilirse o kadar yararlı işte. Önce okuyup, yaşayıp dolmaya başlarız irini. Hastalık tam nüksettiğinde; ilham ateşimiz yükselir, cümle öksürükleri tutar ve üç nokta akıntıları başlar… Ve titrek ellerimiz mantık reçetemizde yazan kalem haplarını, bir bardak sayfa ile birlikte, yazmaya aç karınlı ruhumuzla alır.    

Bu işin doktoru olan yazarlar taifesi sağlıklı olduğumuzu iddia eder sürekli. Bizi mutlu etmek, bir umut aşılamak adına bize hastalığı sevdirmeye çalışır. Ama elbette ki asla asıl gerçeği itiraf edemezler yüzümüze. Hiç kurtulamayacağımız gerçeğini….

İlk bakışta, içinde bulunduğumuz toplumun bir parçası, hasta olmayanları tanımlayan “normal” insanlardanmış gibi görünürüz. Ama öyle bir zaman gelir ki, öksürük nöbetleri artık bu toplu ortamlarda da nüksetmeye başlar. Sürekli yanımızda taşıdığımız o beyaz kağıt mendiller  yine üç noktalara bulanmaya başlar.  Hıçkırdıkça içimizde ne kadar kin ve nefret doğmuşsa akmaya başlar âdeta… Sonra da ulu orta kusmaya başlarız. Neden normal insanlar kadar basit düşünemeyişimizi yargılar ve içimizde biriktirdiğimiz tüm isyanı kusarız karşımızdakilerin yüzlerine… Lanetler ederiz hastalığımıza ve lanetli olanın kendimiz oluşunu fark eder yine beyin labiretlerine inzivaya çekiliriz. Mutluluk olmaz edebiyatımızda. Mutlu bir hastalık yoktur çünkü dünyada!

Hastalığın ileri safhalarında artık kendimizi çevreden gelen eleştiri enfeksiyonlarından korumak adına güven maskesiyle dolaşmak zorundayızdır. Evet, artık tam anlamıyla normaller içinde bir “anormal”i teşkil ediyoruzdur. Kan  tükürme aşaması da gelir akabinde ki “en fecisi”… Bir zamanlar damarlarımızda mutluluğu taşıyan ve bize can katan o aşk kanı, bu kez ayrılık olup oluk oluk gelir boğazımızdan… İnsanlar, bulaşmasından korkup kaçmaya başlar. Bu depresyon hallerinin kendilerine de bulaşmasından korkup saçma bir şekilde uzaklaşırlar yanımızdan. Farkında olmadıkları en büyük gerçekse, hastalığımız her ne kadar bulaşmayacak olsa da kendi ruhlarının da bu hastalığa aşısız olmasıdır. İşte burada biraz şanslı sayılırız(!) Onlar ilk ayrılık kanını temiz hayat mendillerinde gördüklerinde öleceklerini sanıp korkudan ağlamaya başlayacaklardır. Hıçkıra hıçkıra gidenlerin arkasından ağlayacaklar… Neye uğradıklarına şaşıracaklar… Bu noktada da bu işin en komik yanı ne biliyor musunuz? En büyük ironisi?.. İşte o zaman da koşa koşa dermanını isteyecekleri ilk kişiler biz olacağız. Damdan düşeni, yine damdan düşenin anlayacağı gerçeğine sarılacaklar ve bir zamanlar o koşar adım uzaklaştıkları ayaklarıyla, şimdi koşar adım yaklaşacaklar bize! Unuttukları tek gerçekse, hastalığın başlangıcına düşmüşken onlar, bizim son safhada olduğumuz olacak. Ego safhası…
Geç kalınmış bir tebessümün yarattığı o nefret virüsü her organımıza, beynimizin her noktasına öyle bir bulaşmış olacak ki, kendimiz artık birer virüs olacağız başlı başına. Etki alanı, yalnızca bir tebessümü esirgeyen o insanlar olan! Onlar dizlerimize kapanıp ağlarken, çehremizde beliren o adi gülüşle gökyüzüne bakıyor olacağız. Yukarıdakine göz kırpıp ilham Azraillerimizi bekleyeceğiz… Tâ ki tüm yazdıklarımızı ellerimizle ateşten topraklara gömene kadar…

CEHENNEM

Yüksek perdeden acı kahkahaların ve sesli hıçkırıkların birbirine karıştığı kocaman, karanlık bir oda. Çığlıklar her yerde, çığlıklar tırmalıyor kulakları. Desibel yüksek; fakat sağır birinin zihni kadar sessiz şu an hayat. Haykırışları aralıksız yansıtan duvarların tamamına öfke bulaşmış. Her taraf ölümün kızıl korkusu gibi kokuyor. Buram buram acı gözüküyor her yerden. Burada kimse mutlu değil. Herkes yalnız, herkes duygusuz. Hissetmeye muhtaç bedenler sarmış dört bir yanı. Nefes bile alamayacakları kadar kalabalık burası.

 

Sonra gözlerini açıp bir bakmışlar; hiç kimse yok.

 

Kocaman, karanlık bir oda ve tüm sâkinleri baş başa ruhlarıyla. Yalnızlıklarını dibine kadar emmiş kadifemsi karanlık. Gökyüzünden mahrum edilerek cezalandırılan zavallılar, en ufak ışığı bile yıldız zannedip umutlanıyorlar. Koşuyorlar geniş, uzun koridorlarda; vardıkları yer hep başlangıç. Umutsuzlukları öldürürken tüm yaşama sebeplerini, bir yandan da Cehennem yiyip bitiriyor ruhlarının tüm rengini. Renklerini bile kaybetmişler, ruhları bile terk etmiş onları. Birbirleriyle baş başa olduklarını zannediyorlar, lakin görebildikleri tek şey belirsiz koyu karanlık. Gözyaşları ıslatıyor yanaklarını ve siliyorlar onları kendilerine acıyarak. İhtiyaçları olan tek şey ufak bir güven belki de ama bir bakıyorlar ki yer ayaklarının altından kaymış; boşluğa düşüyorlar.

 

…Ve devasa, karanlık bir oda burası. İçine dünyalar sığdırmış. Nice yaşamlar başlamış ve yok olmuş saten kadar siyah ve parlak gökyüzünde. Nefretini tüm insanlığın üzerine kusarken Cehennem, kaçışmaktan başka hiçbir şey yapamamış zavallı boş bedenler. Nefesleri korkunun griliğinde yok olurken sadece seyretmişler ruhlarının aç kurtlara yem olmasını. Sadece seyretmişler benliklerinin parçalanıp rüzgârla savrulmasını. İntikamını alırken çığlık atan duvarlar, kendilerini köşelerden uzaklaştırmaları hiçbir işe yaramamış. Mütemadiyen çarpıyorlar en büyük korkularını barındıran duvarlara. Ölüm de hayat kadar sonsuz burada. Ölüyorlar ölüler. Ölüyorlar, tam hayata geri döndükleri anda tekrar ölüyorlar.

 

Durmalarını söylüyor Cehennem onlara gülümseyerek.

 

Şeytan kahkahalarla fısıldarken bedenlerine pes etmelerini, yapabilecekleri en mantıklı şey gözlerini kapatıp inzivaya çekilmek. Ruhları bile karşılarına geçip gülerken suratlarına, kafalarını yere eğemeyecek kadar gururlular hâlâ. Yıldızları göremeyecek kadar kör olmuş gözleri ile ağlayan zavallı insanlar, yardım bile bekleyemeyecek kadar çaresizler artık.

 

Umutsuzluk dolu yağmur üzerilerine yağmak için fırsat kollarken, bir yaprak düşüyor o an cehenneme. Evrendeki en kırmızı yaprak yakıp yıkıyor her yeri. Ateş yanmaya başlıyor. Şeytan doğruluyor koltuğundan, oyun artık başladığı için çocuklar kadar mutlu.

 

Kafasını kaldırıyor Şeytan ve teşekkür ediyor Tanrı’ya; yuvasını bir kez daha sıcacık çığlıklara doldurduğu için.

 

İNSANLAR DOĞADA ÜÇ HÂLDE BULUNUR

Bugüne kadar içinde yaşadığımız toplumu az ya da çok tanıyorsunuzdur. Eğer tanımıyorsanız tavsiyem çıkıp tanımaya çalışmanızdır. Çünkü o toplumu tanımaya çalışmanız size insanlar hakkında birtakım bilgiler sunacaktır. Bu gözlemlerden birisi maddelerin doğada üç hâlde bulunması gibi insanların da hayatta üç hâlde bulunmalarıdır. Peki insanlar doğada nasıl üç hâlde bulunur? Sizi yormadan hemen açıklamak istiyorum bunu.


İnsanlarda aynı maddenin üç hâli gibi doğada katı, sıvı ve gaz hâllerinde bulunur. İnsanlar bu üç hâlin üçünde de oldukça farklı kişiliklere bürünürler. Sırasıyla inceleyecek olursak insanların katı hâllerinden başlayabiliriz.

Katı hâlde bulunan insanları -genellikle- sevgililerin fazlaca bulundukları parklarda, kafeteryalarda ya da yaş sınırını biraz daha yükseltecek olursak kahvehanelerde bulabilirsiniz. Kahvehanede takımının derbi maçını izleyen taraftarlar katı hâldedir. Tam bu anda onlara yaklaşmamalısınız. Çünkü oldukça sert bir durumdadırlar ve hem sizi hem de herhangi bir eşyayı kırmak için can atmaktadırlar. Bu yüzden insanların katı hallerinde onlardan uzak durmalısınız. Ayrıca belirtmek isterim ki, bu onların suçu değildir. Çünkü katı hâlde olan bir kişi günler içinde çevre koşullarının etkisiyle sıvı hâle geçebilir.

Sıvı hâle geçen insanları nerede bulabileceğinizi az çok tahmin edebiliyorsunuzdur, yalnız kaldıkları ortamlarda ve samimi buldukları kişilerin yanlarında. Özellikle yalnız kalan insanların sıvı hâle geçmelerindeki en büyük etmen biraz müzik dinleme biraz da streslerini atma isteğidir. Sıvı hâle geçen insan kendisini müziğin ritmine kaptırarak tüm kurtlarını dökerek rahatlamaktadır. Arkadaş ortamlarında ise bu durum biraz farklıdır. Genellikle güzel sohbetler sonrasında sıvı hâlde bulunan insanlar aşırıya kaçıp buharlaşabilir. Dolayısı ile üzerinde kapağı bulunmayan tencerelerdeki maddeler gibi buharlaşan kişiler ortamdan ayrılır ve pek sevilmezler.

Katı ve sıvı hâlindeki samimi hâllerimizi bir kenara bırakacak olursak benim en çok dikkatimi çeken hâle yani insanların gaz hâline geçebiliriz.

İnsanların gaz hâline geçmelerindeki en büyük etmen yalnızlıktır. Ortam nasıl olursa olsun eğer bir yakınınız, arkadaşınız yok ise siz gaz hâline geçmeye hazırsınız ya da çoktan geçmişsinizdir. İnsanlar gaz hâllerinde hayaletler gibi sessiz ve görünmez olurlar. Çünkü etraflarında onları bu hâlden çıkaracak bir etmen yoktur. Gaz hâlinde fazla süre kalan insanlar genellikle yalnızlığa mahkum olduklarını düşünürler. Yani gaz hâlinde ki insanların o hâlden çıkmaları için onlarla sohbet etmemiz yeterli olacaktır. Zaten kendileri bir süre sonra yoğuşmaya uğrayıp sıvı hâle geçeceklerdir.

Demem şudur ki katı hâldeki insanlar çabuk kırar, kırılır. Dozunu ayarlayabilen sıvı hâldeki insanlar ise tam kıvamındadır. Gaz hâlindeki insanlar ise eğer kendilerini bu hâlden çıkartamazlarsa hayalet gibi görünmekten ziyade hayalet olup giderler.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

“I. Deneme Yarışması Sonuçları” Yazısı İçin Yorum Yok

  1. Murat dedi ki:

    Ödül kazanan denemeleri yayınlamayacak mısınız? Bence herkes okumalı.

  2. Nejled dedi ki:

    Bence de herkes okumalı. Madem 216 kişi içerisinden seçilmiş…

  3. Elif Akoral dedi ki:

    “Yazmak veremdir”..
    Etkileyici, gerçekten…
    Okurken; “kelebeğin rüyası” son perdeler sahnelendi gözümde..
    Tebrikler

  4. Elif Akoral dedi ki:

    🙂

  5. Bulut dedi ki:

    “Yazmak Veremdir” hariç -ki o da içerikten ziyade üslubu ile iyi- yetersiz denemeler. Özellikle “İnsanlar Doğada Üç Halde Bulunur” tam anlamıyla “gereksiz” bir yazı.

  6. ensar dedi ki:

    Ödüller gönderildi mi? Bize ne zaman ulaşır?

  7. Ufuk Çınar dedi ki:

    İsmimi bu şekilde onurlandırdığınız için teşekkür ederim.

  8. Aylin Arasli dedi ki:

    Yarışmaya deneme gönderenlerin doldurdukları formlarda bulunan kişisel bilgileriyle alakalı sorunları oldu mu? TC kimlik no telefon no ve adres gibi bilgiler veriliyor da. Yardımcı olursanız sevinirim.

    • Ensar KILIÇ dedi ki:

      Aylin Hanım herhangi bir sorun olmaz. Bu bilgiler aynı kişinin birden çok katılımını engellemek amacıyla…

  9. selibrah dedi ki:

    ” Yazmak Veremdir” guzeldi.Cok begendim.Yazan arkadasimizin yuregine saglik.

  10. melike canse dedi ki:

    Merhabalar, bu yarışmada sadece deneme mi yazılacak yoksa hikaye vb. gibi şeyler de yazabilir miyiz?Cevap için şimdiden teşekkürler.İyi çalışmalar…

  11. melike canse dedi ki:

    Bu arada ben 2.yarışma için sormuştum belirtmeyi unutmuşum.

  12. gozde dedi ki:

    Bunlari yazanlar kac yasindalar acaba?

  13. busradem dedi ki:

    Ikinci eleme ye kalan 49 tane olan denemeleride aciklayacak misiniz??

Yorum Bırak

Powered by Webmaster Forum