Kendimi mutsuz hissediyorum – Psikolojik Danışma ve Öneriler

Kişinin kendini zaman zaman mutsuz hissetmesinin çok farklı nedenleri vardır. Bu bazen moral bozucu bir söz, bazen alınan kötü bir haber ile bağlantılıdır. Bazen de aslında mutsuz olmamız için hiçbir sebep yoktur. Şimdi gelin “Kendimi mutsuz hissediyorum.” diyen benliğimizi anlamaya çalışalım. “Mutlu bir yaşam mümkün müdür?” paradoksunun etrafında gezinelim.

Sarah Hansen, geçmişe takılıp kalmak veya kendini mutsuz hissetmek noktasında “Why Am I so Unhappy?” (Kendimi Niçin Mutsuz Hissediyorum?) adlı yazısında şunları ifade ediyor:

Mutsuzluk grinin birçok tonunu barındırır. Bazen insanlar sadece neşeden yoksundur. Ancak durum “neşe yoksunluğu” değilse depresyon ve diğer psikolojik sorunlar kesinlikle klinik bir hastalıktır ve küçümsenmemelidir.

Sarah Hansen

Her zaman mutlu olamayız, hayatın kendisi bir stres kaynağıdır. Nasıl mevsim her zaman bahar değilse hayatımız da daima bahar havasında olmayacak. Sorunlarımız olacak, gün olacak enerjimiz çok düşük olacak ama yeniden toparlanıp hayata gülümseyeceğiz. Bu yüzden kesintisiz bir mutluluğu aramak, bizi daha da mutsuzlaştırır. Bazen acı çekerken hayatı hissetmenin tadını almalıyız.

Başkalarının bizi anlamasını beklemektense kendimizi ve isteklerimizi fark etmeliyiz. Uyuduğumuzda dünyada olup biten hiçbir şeyi duyumsamıyoruz. Öyleyse mutluluk başkalarında değil bizde gizli. Kendi dünyamızı mutluluk üzerine kurmadıkça başkalarını da mutlu edemeyiz.

Geçmişe takılıp kalmak

Hayatın önümüze çıkardığı sınamalarla barışmıyoruz. Bir şeyi çok istiyoruz, olmayacak bir şeyi. Ya da biz çok istediğimiz için olmayan bir şeyi. Suyu akışına bırakmayı bilmiyoruz. Yani geçmişe takılıp kalıyoruz.

Geçmişe takılıp kalmak benliğimize zarar veriyor. Cesaretimizi tam toplarken eski mutluluklarımız bize ulaşılmaz görünüyor. Hayır, aslında sadece yaşadığımız andaki duygusal yoğunluğu hissediyoruz. Bazen ölüm bile bize çok kolay geliyor. Ancak zihnimizi saran melankolik algıdan kurtulduğumuzda, ne denli uçlarda gezdiğimizi anlıyoruz. Çünkü biz insanız.

Olumsuzluk yükleniyoruz. Her gün işe “Çalışmak istemiyorum!” diyerek başlayıp mutlu bir iş hayatı bekliyoruz. Bu işi zaten yapamam deyip öğrenilmiş çaresizlik yaşıyoruz.

Cesaretinizin kırılması bizi mutsuz ediyor. Evet, mutsuzluğunuzun en temel sebebi bu. Ancak bu sorunlarımızla mücadele etmeye başladığımızı da gösteriyor. Sorunlarımızla yüzleşiyoruz ve bu bizi bazen rahatsız ediyor.

Kendimi yalnızken mutsuz hissediyorum

Çünkü biz insanız. Hayatımızı yöneten duygular, gerçeklerden oluşmuyor. Hissediyoruz, hissettiğimizi yüceltiyoruz. Büyüttüğümüz sorunlarla yalnız mücadele etmekte zorlanıyoruz. Peki, niçin kendimi mutsuz hissediyorum diye kendimize soruyor muyuz? Yoksa sadece mutsuz olduğumuzu mu biliyoruz.

Yalnız olduğumuzu düşünüyorsak dört büyük hata yapıyoruz.

Yüceltilen sorunlarla küçük sorunları büyütüyoruz. Hayatımızın genelindeki güzellikleri keşfetme isteğimiz köreliyor bazen. Kızmak isterken, öfkemizi ifade etmeye çalışırken hayatı kaçırıyoruz. Sevdiklerimizle aramıza koca koca uçurumlar açıyoruz.

Büyük sorunlarımızı kabullenmiyoruz. Onsuz hayat kurmayı öğrenemiyoruz. Oysaki hayatı değerli kılan şeyler anılardır. Kaybettiğimiz kişilere karşı en büyük ödemiz de bu. Onlarla geçirilen o muhteşem anlara şükran duymak. Üzülmek onlara karşı ödevimiz değil.

Yeniliklere karşı zorlanıyoruz. Oysaki insanın keşfetme arzusu kadar ilgi çekici çok fazla bir şey yok. Yeni bir hayat kurmaya karşı heyecan duymak bizi mutlu eder. Yeter ki bunu yapmaya karar verelim.

Diğer insanlarla iletişim kurarken incinmekten korkuyoruz. Evet, kendimizi üzmekten korkup kendimizi daha fazla üzüyoruz.

Şimdi çözüm üretiyoruz.

Kısacası gerçeklerden kopup sanal bir dünyaya kapılmak bizi yıpratıyor. Çıkmalıyız o dünyadan. Bedeli olsa bile. Yeniden başlamayı öğrenmeliyiz. Kendimize yepyeni amaçlar edinmeliyiz. En önemli şeyin “kendimiz” olduğumuzu anlamalıyız.

Hiçbir uğraşa sahip olmamak en yorucu şeydir. Bu durum beynimizi sürekli olumsuz varsayımlara sürüklüyor. Üretmeliyiz, yapmaktan keyif aldığımız şeyler olmalı. Ve en önemlisi hayatla savaşmayı bırakıp dünde kalanlardan sadece mutlu olmayı öğrenmeliyiz. Kalın sağlıcakla…