Hayallerim Dans Ederken Ben… | Duygularım karmakarışıkken ben nerde olduğumu bilmeden yürüyorum karanlık şehirlerde. Çıkmaz sokaklara doğru yol alırken yeni yeni hayatlara rastlıyorum. Selam verip geçerken her birine eskilere gidiyor aklım.
Bazen yaşadıklarından sorumlu olmuyor insan. Olsa da bunu dillendiremediğinden olsa gerek ağlamaya çekiyor kendini. Ağlamak ne kadar basit diyorum bir an ve yürümeye devam ediyorum çıkmaz sokaklara. Benim elimde olmadan bazı yanlış hayatlara da rastladım bu karanlık şehirlerde. Ardıma dönüp baktığımda günün birinde keşşşşşşkeeee diyeceğim gelmezdi aklıma hiç.
İnsan emin olmamalı hiçbir şeyden ve ezip geçmemeli hiç bir yaşanmışlığı. Beni hayatta tutan tek şey hayallerim ve benimle özenle seçmiş olduğum hayatım. Ruhum rüyada gibi anlayamıyorum bazı anlarımı. Uykuya dalmak ve unutmak istiyorum, her anı her zamanı her bir kötü zamanı mümkün mü bu gerçekten ve her şey şarkılar gibi bitip yeniden mi başlar. Yoksa gizemli bir ormanda mıyım kendimi korumam mı gerekiyor tehlikeli yaratıklardan. Peki bir koruyucum yok mu benim bu sorular yürüdüğüm yolda beynimi oldukça oyalıyor. Aklım her ne kadar şikayetçi olsa da bu durumdan hiç sesimi çıkarmıyorum ve düşünmeye devam ediyorum. Sanki her gün aynı her gün hep aynı şeyler.
Nasıl değiştirmeliyim peki en önemlisi de yaşanmışları nasıl yaşanmamışlar haline getirmeliyim.
Evet mümkün değil bu ve bazı durumlarda kalbimin acısını dindirmekte kolay olmuyor. Madem her şeyin bir çözümü var ölümden başka bunun neden yok neden acıların çaresi olmaz ki. Yeniden gelebilseydim eğer hayata bütün acıların bir çaresini bulurdum. Sevenlerini kaybedenlerin tüm sevdiklerini geri getirmenin yollarını arar dururdum. İnsanlar gülümsedikçe içime dolan sevincin coşkusunu yaşardım her saniye. Benim hissettiklerimi hisseder mi diğerleri de gerçekten. Yürüğüm o sessiz karanlık ve soğuk sokakları tek bir şey ısıtıyor gözyaşlarım. Yalnızca ayak seslerimi duyuyorum boş kaldırımlarda. En büyük isyanım kimseye güvenememek. İnsanlar yok gibi bazen yani belki de ben görmezden geliyorum. Aslında o kadar görmezden gelinecek olay var ki bu mümkün olmuyor işte. Yürüdüğüm bütün yollar boyunca bu soruları ve yanıtlarını düşünüyorum ama her seferinde cevap bulamadığım sorularımla kendimi evimin önünde buluyorum. Sahilden geçerken dalgaların kıyıya çarpınca yüzüme vuran minik su tanecikleri rahatlatıyor beni. İlk defa gülümsüyor şöyle bir uzaklara sonsuzluğu andıran denizlere bakıp geçiyorum.
Daha fazla oyalanmadan aklımdaki soru işaretleriyle her akşam olduğu gibi evimde buluyorum kendimi. Yorgun argın yatağa bırakıyorum bedenimi. Tavana dikip gözlerimi bir süre bakıyorum aynı noktaya doğru. Sonra ne mi yapıyorum. Tabii ki her akşam aynı olanı. Aklımdaki ve bitmek tükenmek bilmeyen aksine her gün daha da çoğalan sorularla uykuya dalıyor bir sonraki öncekinden farklı olmayan akşamımı beklemeye başlıyorum ve hayallerim dans ederken ben ah keşke bilseydim n’apıyorum..
İlk yorum yapan siz olun